O odnosu Ratka Mladića i Željka Ražnatovića Arkana godinama su kružile različite priče. Dok su ih pojedini predstavljali kao bliske saradnike i ljude koji su zajedno djelovali tokom rata u BiH, svjedočenja ljudi iz Mladićevog okruženja ukazuju na znatno složeniji odnos.
Mladić, koji je 1992. godine postao komandant Vojske Republike Srpske, od početka je insistirao da različite srpske dobrovoljačke i paravojne formacije budu stavljene pod komandu regularne vojske. Upravo tu je nastao problem sa Arkanom i njegovom Srpskom dobrovoljačkom gardom.
Prema riječima Darka Mladića, sina generala, njegov otac nije imao problem sa Srbima koji su dolazili da se bore, ali je insistirao da moraju biti pod komandom Vojske Republike Srpske.
„Svaki Srbin koji je htio da brani srpsku zemlju bio je dobrodošao, ali je morao da se stavi pod komandu vojske“, preneseno je ranije njegovo svjedočenje.
Mladić je zato izdao naređenja kojima je pokušao da paravojne jedinice stavi pod kontrolu VRS. Prema istom svjedočenju, Arkan je ozbiljno shvatio Mladićevo naređenje i napustio područje Bijeljine.
Još direktnije o njihovom odnosu govorio je Branislav Puhalo, čovjek koji je godinama bio u Mladićevom obezbjeđenju. Prema njegovim riječima, Mladić je bio protivnik toga da Arkanove formacije djeluju izvan sistema Vojske Republike Srpske.
Zbog toga se njihov odnos teško može opisati kao prijateljstvo. Bili su na istoj strani rata i njihovi putevi su se ukrštali, ali je između njih postojala jasna razlika: Mladić je bio vojni komandant koji je insistirao na hijerarhiji i kontroli, dok je Arkan predvodio zasebnu paravojnu formaciju.
Upravo zbog toga priče o njihovom „velikom prijateljstvu“ treba uzeti sa rezervom. Dostupna svjedočenja više ukazuju na odnos ratnih aktera koji su u određenim okolnostima bili na istoj strani, ali između kojih nije postojalo posebno blisko prijateljstvo.