Rođen 1973. godine u gradu Kobe u Japanu.
U Hirošimi u avgustu 1945. godine stradala je gotovo čitava porodica njegovog oca.
Gledajući snimke na TV o ratu u tadašnjoj BiH odlučuje da snimi reportažu o tome, a posebno o četnicima vojvode Slavka Aleksića, koji su ga zbog toga što su nosili brade podsjećali na samuraje.
Dolazi u februaru 1994. godine u Republiku Srpsku i priključuje se VRS. U početku je bio na Dobrinji, a poslije u Trećem ruskom dobrovoljačkom odredu koji je bio raspoređen na liniji fronta na Jevrejskom groblju. Bio je tih, ali dovitljiv i brzo se prilagodio.
Na položaj je nosio mitraljez, a tokom slobodnog vremena lokalnu djecu je vodio na sankanje.
U đačku svesku počeo je da upisuje srpske riječi, a prvo što su ga naučili jeste da psuje. Vrlo brzo je savladao srpski jezik iako ne baš ispravno “splem'te se četnici silva će bolba da bude”…
Kad je od Srba čuo izraz “Srbija do Tokija” počeo je to da ispisuje po zidovima.
Rusi su ga zvali “Đapan”, a Srbi “Micubiši Četnik”.
Pop Vojo Čarkić ga je krstio, a Jon je redovno posjećivao službe.
Ranjen je krajem decembra 1994. godine na Igmanu, nakon čega je otišao u Kobe u Japan na liječenje.
U Japanu nije dobio nikakvu odštetu pošto mu je osiguravajuće društvo “zacijepilo” polisu životnog osiguranja sa obrazloženjem “osoba koja srlja i ne pazi se”.
I PO SNIJEGU I PO KIŠI
BRANI SRPSKU ČETNIK MICUBIŠI!