Izvor: Ibran Mustafić
Teški poraz i totalnu vojnu kapitulaciju, ukljucujuci demilitarizaciju, Srebrenica je dozivjela 18.aprila 1993. godine.
Od tog aprila 1993. godine Srebrenica je do jula 1995. bila ljudski koncentracioni logor za pljacku, nemoral svake vrste, provodjenje terora i torture, ukljucijuci ubistva.
Komandant tog koncentracionog logora je bio Oric i uski krug ljudi iz njegove organizovane krkansko-seljacke mafije.
Koncentracioni logor Srebrenica je bio jako dobro cuvan iznutra od strane mafije, ali i izvana od strane srpskih snaga.
Vojnici UN su bili samo medijatori novouspostavljenog stanja koje je trajalo vise od dvije godine.
Sposobni i inteligentni ljudi, koji nisu bili pod velikom prismotrom komandanta i cuvara logora, pokusavali su traziti spas u bijegu iz zloglasnog “Mathausena” u Istocnoj Bosni.
Bijegovi su bili uspjesniji ali puno rjeđi preko Drine i Srbije ka Sandžaku do Makedonije, dok su bijegovi iz Oricevog privatnog logora ka unutrasnjosti Bosne bili kobni za mnoge ljude.
Kada je popustila apsolutna kontrola logora, u jednom periodu su ljudi sa porodicama poceli kolektivno da odlaze prema Radavoj, nadajuci se bijegu prema Kladanjskoj teritoriji.
Stanovnici logora su imali pravo odlaska na teferice, posmatranje takmicarskih disciplina na “ljiljanijadama”, posmatranje konjskih trka uz opste narodno veselje. Na svim utrkama je morao da pobijedi Naserov konj i Smajo Mandza. Konj nije imao konkurencije sa jos nekoliko raga, ali da bi Smajo Mandza utekao, morali su niži cuvari logora da Dževadu – Džoki i drugim sposobnijim trkacima postavljaju zamke i potpletanja.
Naser je morao da pobijedi u hrvanju, a dogovoreni gubitnici bi bili nagradjeni paketima humanitarne pomoci.
Kada je narod sluđen, komandanta logora Orica, Smaju Mandzu i jos neke podcinjene cuvare Komandant veceg logora Sarajevo, bAlija prebacuje helikopterom kako bi uspjesni Planirani haos u Srebrenici bio proveden nad kompletnim teritorijem vec ubijene Republike BiH….
Iako masovne likvidacije krecu od 12. jula, mafija genocid slavi 11-tog. Za slavlje do Nezuka paradu vode komandant “Mathauzena” Orići, Smajo Mandža i njihove 33-godišnje potrčke Fejzic, Čakan, Munira,….
Nakon 11-tog i zavšetka slavlja, od 12-tog nastaju dani čutnje i bola za istinske žrtve genocida, jer od 12-20 jula se odvija proces masovnih pogubljenja kada jos uvijek srebrenicka ratna i poratna mafija zbraja ostvareni profit od svakogodišnje proslave genocida.
Izdaja, genocid i rat su najunosniji biznis za ljudske hijene.