OTKRIVENI NATO PLANOVI
NATO razrađuje novi model mogućeg rata sa Rusijom u kojem bi Estonija, Letonija i Litvanija postale neposredno područje borbenih dejstava.
Alijansa bi istovremeno pokušala da raketama, avijacijom, dronovima i specijalnim snagama udara po ruskim vojnim i logističkim kapacitetima daleko iza granice. Baltik bi u takvom scenariju praktično preuzeo ulogu koju danas ima Ukrajina – postao bi prednja linija mnogo šire konfrontacije Rusije i Zapada.
Nemački Bild objavio je da je tokom posete američkoj vojnoj komandi za Evropu i Afriku dobio uvid u koncept pripreman za slučaj ruskog napada na baltičke države. List navodi da postoje razrađeni planovi kako zaustaviti ruske raketne udare, usporiti kopneni prodor i preseći puteve snabdevanja duboko u Rusiji, pri čemu bi ključnu ulogu imali dronovi, autonomne borbene zone i specijalne jedinice.
Polazna tačka scenarija jeste ruski udar raketama i dronovima, nakon kojeg bi usledio prodor kopnenih snaga prema teritoriji članica NATO-a na Baltiku.
Odgovor Alijanse, međutim, ne bi se završio odbranom sopstvene granice.
Kalinjingrad među prvim problemima U početnoj fazi NATO bi pokušao da ruskim snagama oduzme mogućnost da nesmetano koriste rakete i protivvazdušnu odbranu.
Kalinjingradska oblast zbog toga dobija posebno mesto u čitavom scenariju.
Ruska enklava smeštena između Poljske i Litvanije predstavlja izrazito militarizovan prostor u kojem se, između ostalog, nalaze sistemi S-400 i raketni kompleksi „iskander”, sposobni da gađaju veliki deo teritorije NATO-a u okolini Baltika.
U eventualnom ratu takvi sistemi predstavljali bi prepreku za savezničku avijaciju i istovremeno omogućavali Rusiji da gađa baze, luke, aerodrome, skladišta i komunikacije u Poljskoj i baltičkim republikama.
Zato se ne razrađuje samo obaranje ruskih raketa kada su već ispaljene. Koncept podrazumeva i mogućnost napada na njihove položaje, komandne tačke i puteve kojima im stižu municija i druga sredstva.
Bild upravo prekid ruskih linija snabdevanja „duboko u Rusiji” navodi kao jedan od važnih elemenata koncepta.
Pojas bez vojnika, ali pun dronova Drugi deo strategije izgleda gotovo kao preslikavanje lekcija iz rata u Ukrajini.
Duž granica sa Rusijom i Belorusijom predviđa se stvaranje svojevrsne autonomne borbene zone u kojoj bi veliki deo zadataka preuzeli dronovi, senzori i bespilotna kopnena vozila.
Ideja je da se ruske jedinice otkrivaju i napadaju pre nego što veliki broj NATO vojnika uopšte mora da stupi u neposredan kontakt sa njima.
Bespilotne letelice izviđale bi prostor, tražile ciljeve i prenosile podatke, dok bi dronovi za napad i kopneni roboti pokušavali da zaustave ili uspore prodor.
NATO istovremeno razvija mrežu u kojoj bi dronovi, senzori, sateliti i sistemi zasnovani na veštačkoj inteligenciji bili povezani duž istočnog krila. Konačnu odluku o tome koji cilj sme da bude napadnut trebalo bi da donosi čovek.
Deo fizičke infrastrukture za takav rat već niče na Baltiku.
Litvanija je počela kopanje protivtenkovskih rovova duž granice sa Rusijom i Belorusijom. Standardno bi trebalo da budu široki oko 20 metara, dok na pojedinim pravcima, prema zahtevu vojske, mogu da dostignu čak 150 metara. Program je deo mnogo šireg utvrđivanja istočne granice.
Letonija istovremeno jača protivdronovsku odbranu duž približno 400 kilometara granice sa Rusijom i Belorusijom, uključujući jedinice sa dronovima-presretačima.
Sve se uklapa u širi koncept „zida dronova” i Baltičke odbrambene linije, odnosno pokušaja da se granica pretvori u prostor kroz koji bi velika kopnena formacija teško mogla brzo da prodre.
Rat se ne bi završio na ruskoj granici Najvažniji deo scenarija nalazi se, međutim, sa druge strane granice.
NATO koncept ne polazi od pretpostavke da bi Alijansa samo odbijala napad na svojoj teritoriji. Da bi se ruske operacije zaustavile, morali bi da budu pogođeni i kapaciteti koji omogućavaju nastavak rata.
To znači aerodrome, vojne baze, komandne centre, skladišta, fabrike odbrambene industrije, železničke pravce, mostove i logističke čvorove unutar Rusije.
Logika je ista ona koja je tokom rata u Ukrajini dovela do postepenog pomeranja granice dozvoljenog za korišćenje zapadnog oružja nije dovoljno uništiti raketu koja dolazi, već treba ugroziti i mesto sa kojeg je lansirana, skladište iz kojeg je dopremljena i infrastrukturu preko koje se snabdeva jedinica koja je koristi.
U nemačkoj vojno-političkoj debati već se otvoreno govori da bi u slučaju rata morala da budu gađana ne samo ruska udarna sredstva, već i njihova lansirna mesta, komandni centri i putevi snabdevanja.
Informer.rs